Βγαλμένο από τη ζωή (μου)...

28/06/2014

Είναι απίστευτο πώς προσπαθούμε να κρύψουμε τον πόνο μας πίσω απ' το δάχτυλό μας και πώς αποφεύγουμε να συζητάμε για εκείνον.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γεμάτες από λάθη.

Η ισχυρή θέληση, μόνο του ενός, να κάνει τα πράγματα να λειτουργήσουν δεν είναι αρκετή αν δεν υπάρχει μία ελάχιστη θέληση του άλλου. Δύο ελάχιστες θελήσεις πάλι δεν είναι αρκετές. Δύο όχι τόσο ισχυρές θελήσεις· ακόμα δεν κάνουν. 

Το να κάνεις χιούμορ με τον πόνο σου είναι αποδεκτό, όταν έχεις καταλάβει πόσο πονάς. Το να κάνεις χιούμορ για να υποβαθμίσεις ή να κρύψεις τον πόνο σου είναι αξιοθρήνητο -άτακτη φυγή...

Δε χρειάζεται να σκεπάζεις τη θλίψη σου με φτιαχτή αισιοδοξία.

Η θλίψη υπάρχει. Η αισιοδοξία πρέπει να υπάρχει, αλλιώς δεν μπορείς να ζήσεις.

Θλίψη και αισιοδοξία λοιπόν (ή αλλιώς μερλέν) ζουν χωριστά η μία από την άλλη, αλλά συχνά πέφτω στην παγίδα να τις μπερδεύω στην απεγνωσμένη ανάγκη μου να αμυνθώ.

Μετά από 1,5 χρόνο συνεχούς και αμετανόητης πτώσης στο ίδιο λάθος (να κάνω κουβάρι τις σκέψεις μου και να μην μπορώ να τις ξεμπλέξω), άρχισα να διερωτώμαι τι πάει στραβά.

Μόλις κατάλαβα ότι

« Η ειλικρίνεια είναι για τους γενναίους. Γι' αυτούς με την ισχυρή θέληση.

Αυτούς που ξέρουν καλά τον εαυτό τους, τόσο ώστε να μπορούν να εμπιστευτούν και ν' αγαπήσουν τον άλλο χωρίς στιγμή να αμφιβάλλουν ».

Και αποφάσισα να το γράψω για να μην το ξεχάσω ξανά!

Όλα αυτά προς κάθε ενδιαφερόμενο - παρελθόντα και επερχόμενο ή επιστρέφοντα - με απόλυτη αγάπη, χωρίς ίχνος ζήλειας ή εμπάθειας...

Ευχαριστώ Άμπι